Παιχνίδι

Καμιά φορά γίνεται κάτι μαγικό. Εκεί που έχεις γράψει κάτι και λες να τώρα τελείωσα, χρειάζεται για κάποιον λόγο να το ξανακοιτάξεις. Και λες... «ας παίξω λίγο, ας πειραματιστώ». Στο παιχνίδι αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο. Χωρίς άμυνες. Μπορείς να είσαι όσο υπερβολικός θέλεις. Και καμιά φορά -σπάνια, όχι πάντα-, αλλά καμιά φορά αυτό που θα βγει θα είναι κάτι πολύ ωραίο.

Σε ένα παιχνίδι ανακάλυψα ένα τέλος. Που δεν είχα σκεφτεί που δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό. Ένα τέλος πολύ καλύτερο από αυτό που εγώ η ίδια -πριν από μερικές μόλις εβδομάδες- είχα δώσει. Inspiration comes in strange forms...

Παζλ

Εικόνες και σκηνές κατακερματισμένες. Μια βόλτα στην Αθήνα ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι, ο αρχικός ενθουσιασμός, ένα βράδυ σε μια ταράτσα με ένα ποτό στο χέρι. Μια διαδρομή με το αμάξι στην παραλιακή, ένα οργισμένο, ξάγρυπνο βράδυ μπροστά στον υπολογιστή. Σε αναζήτηση ελπίδας και ανθρώπινης επαφής. Ένα βροχερό ταξίδι και ένα ταβερνάκι, μια συζήτηση με μια φωτογραφία. Το δωμάτιο ενός «ροζ» ξενοδοχείου. Ένα φόρεμα που απαιτεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα φορεθεί. Ένας εξωτικός προορισμός, κάποιο βράδυ με φεγγάρι. Μια συνάντηση με διπλή σημασία. Ο Κάρι Γκραντ και μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Ιστορίες που θα μπορούσαν να διηγούνται στιγμές ενός μόνο ζευγαριού, αλλά που θα μπορούσαν να είναι και αποσπασματικές σκηνές από τη ζωή πολλών και διαφορετικών εραστών.

Ιστορίες με μικρές εμμονές που επαναλαμβάνονται: βόλτες, η πόλη, αγγίγματα και διστακτικές χειρονομίες, καθρέφτες και αντανακλάσεις, ο χρόνος, μερικοί γλάροι, μυστηριώδεις πομπές και χρώματα... Διαδρομές στον έρωτα και για τον έρωτα, μικρές εικόνες που ενώνονται, συμπληρώνοντας η μία την άλλη, σαν κομμάτια χάρτινα που όταν τα ενώσεις σχηματίζουν ένα παζλ. Ερωτικό.

Αυτό τουλάχιστον ευελπιστεί να είναι.... Θα δούμε... :-)

• Η φωτό είναι flickr

Μέμοριζζζζ

Αναγκαστικά δηλαδή.

Γιατί υπάρχει κι αυτό. Βραδιές που οι αναμνήσεις σου σου επιβάλλονται, σου φορτώνονται κι άντε μετά να τις ξεφορτωθείς. Να τις ξεφορτωθώ; Γιατί να το κάνω αυτό;

Όπως είπα σε μια φίλη στη διάρκεια μιας κάποιας διαφωνίας: «Εγώ είμαι Σκορπιός. Και εμείς οι Σκορπιοί ασχολούμαστε με το παρελθόν. Αυτό κάνουμε. Κι αν μας λένε εκδικητικούς δεν είναι λόγω ίντριγκας, αλλά γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσουμε. Κι όταν έρθει η κατάλληλη ώρα θα στο κοπανήσουμε».

Τι να κάνεις; Καθένας με τα σφάλματά του...

Αλλά αυτές οι αναμνήσεις ήταν ωραίες. Μια κάποια ένεση αισιοδοξίας. Μηνύματα στο κινητό. Σ' αγαπώ που μου είπαν κι άλλα που δεν μου είπαν, άνθρωποι που υπήρξαν περήφανοι για μένα και μου στειλαν ένα μήνυμα να μου το εκφράσουν, χαμόγελα, συνθήματα και φατσούλες που μου φτιαξαν τη μέρα.

Για έναν Σκορπιό οι αναμνήσεις φέρουν βάρος ειδικό. Καμιά φορά όμως... καμιά φορά αυτό το βάρος μπορεί να είναι και καλό...

Πώς κολάει τώρα αυτό με το γράψιμο;

Ε, κολάει. Ιδού ένα απόσπασμα από κάτι που έγραψα παλιότερα... και που έμεινε και αυτό σε ένα συρτάρι ξεχασμένο...

«Το μυαλό είναι σαν ένα δωμάτιο σπιτιού. Κάθε ένοικος που το επισκέπτεται αφήνει πίσω του και κάποια από τα υπάρχοντά του. Άλλος περισσότερα, άλλος λιγότερα. Καμιά φορά όταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού αποφασίζει να βάλει τάξη, στέλνει βοήθεια –μια σβέλτη υπηρετριούλα-. Αυτή αρχίζει την τακτοποίηση με κινήσεις προσεκτικές. Τοποθετεί τα πράγματα στις θέσεις που θεωρεί ότι ανήκουν: τα πρόσωπα σε ντουλάπες, τις λέξεις σε σεντούκια, τα αισθήματα σε τριπλοκλειδωμένα συρτάρια. Και αυτή η δουλειά γίνεται κάθε φορά που κρίνει το μυαλό απαραίτητο. Και όλο γεμίζει το δωμάτιο αυτό με πράγματα κι όλο χρειάζονται τα πράγματα αυτά να μπουν σε τάξη. Όταν είσαι μικρότερος γεμίζει βέβαια με γρήγορους ρυθμούς, αργότερα μένεις να τακτοποιείς ξανά και ξανά τα ίδια αντικείμενα. Κι όμως. Λίγο ανοιχτό να έχει μείνει κάποιο συρτάρι ή αν ένας ένοικος επιστρέψει να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν -ή ακόμα και όσα δεν του ανήκουν- μπορεί να έρθουν πάλι τα πάνω-κάτω στο δωμάτιο αυτό των αναμνήσεων.»